Tagarchief: leven

Eindelijk 20

Hoi hoi lieverds,

Deze maandag was het eindelijk zover. Ik werd 20. Nog steeds vind ik het vreemd om die 1 weg te zien. Geen idee of ik er wel over ga geraken haha. In het leven is er maar een zekerheid en dat is dat we ouder worden. Vandaag ga ik een kleine ’20- jaar.’  Overview doen omdat dit mij wel leuk leek. Ik ga een vergelijking maken met nu en vroeger Benieuwd? Blijf dan zeker lezen!

Waar heb je allemaal gewoond?

Ik heb als kind tot mijn 12de in Kapellen gewoond. Toen mijn moeder mijn stiefvader leerde kennen, bleek hij een huis aan het bouwen zijn in Mortsel. Wanneer dit af was zijn we naar daar verhuisd en daar woon ik nu nog steeds.

Had jij huisdieren?

Ik had als kind twee honden en duizende goudvissen haha! Ook hadden we konijnen, kanaries, Gerbils, een salamander en een hamster. Op dit moment ben ik in het bezit van een paar vissen, een kreeft en 2 kakelende dametjes!

Van wie was je fan?

Als kind kwam al snel de voorliefde voor Rammstein, Green Day, Avril Lavigne en Tokio hotel boven.  Van echte kindergroepen was ik fan van Spring. Nu ben ik nog steeds van Green Day en Rammstein maar mijn muzieksmaak is heel complex geworden met de jaren haha! Tegenwoordig luister ik veel naar a day to remember, Johnny Cash, I prevail, with confidence en Dua lippa.

Wat waren je hobby’s?

Al van kleins af aan ben ik naar de muziekschool gegaan en beoefende ik slagwerk. Dit doe ik nog steeds als ik de tijd vind. Voor de rest heb ik allerlei dingen beoefend zoals dansen, trampoline springen en naar de tekenacademie gaan. Nu ben ik eerder bezig met make-up en lezen. Ook is series binge watchen een van mijn nieuwe hobby’s. Ik ben van plan om binnenkort terug te beginnen met lopen, alleen is die fut er niet.

Wat waren jouw televisieprogramma’s?

Ik keek heel graag naar dingen zoals Spring, W817, en daarmee basta en Samson en Gert. Nu als 20 jarige kijk ik een stuk of 30 series. Op dit moment kijk ik naar Once Upon a time. Voor de rest kijk ik graag naar: Arrow, the Walking Dead, Thuis en outcast.

Ik ben een beetje mijn tel verloren en mijn inspiratie tijdens het typen. Maar dit leken mij zowat de vijf interessantste. Heb jij nog vragen voor mij? Of zou je graag bepaalde blogs willen zien voorbij komen?

xxxEmma 

 

Advertenties

De vraag die ik haat:’hoe gaat het met je?’

Hoi hoi lieverds,

Omdat heel vaak op mijn blog verscheen dat ik het af en toe wat beu ben en er onderdoor zit, besloot ik om een nieuwe reeks in te voegen op zondag. In deze reeks vertel ik wat me dwarszit en wat er allemaal in mijn hoofdje omgaat. Om vandaag het onderwerp af te trappen, gebruik ik dus een van de meest hatelijkste openingszinnen. Elke keer ik iemand op straat tegenkom krijg ik die vraag:’ Hey, hoe is het met je?’ Maar waarom haat ik deze vraag?

Meestal is deze vraag een gewoonte geworden. Het is een standaardzin die we in onze dagelijkse taal gebruiken maar 9/10 zijn we niet geïnteresseerd in de betekenis ervan. Ons standaard antwoord is dan ook meestal ;’goed’. Helaas, hoe autistisch ik ook ben, antwoord ik heel vaak:’slecht.’ Maar wat zijn mensen hun reactie daarop?

Dit is echt weer iets heel persoonlijks. Meestal hoop ik dat mensen dan naar mijn problemen willen luisteren en beginnen doorvragen. Maar helaas zijn de geïnteresseerde mensen heel zeldzaam. De meerderheid weet nu eenmaal niet wat ze moeten zeggen want de door maatschappij ingestudeerde tekst klopt niet meer! Meestal zeggen de mensen gewoon ‘oei’ of negeren ze het en praten ze over een onderwerp. Opnieuw, ik begrijp dit perfect omdat een mens nog steeds vrij veel van structuur houdt. Alleen is dit erg jammer voor de mensen die wel degelijk met een probleem zitten en erover willen praten.

Ik geef ook eerlijk toe dat ik een geval apart ben. Ik sukkel(de) met een depressie en kon met zeer weinig mensen hierover praten. Dus dit was altijd de aangewezen moment voor mij! Helaas, wouden andere dat niet en vergat ik dat. Daarom wil ik gewoon zeggen, let op met eerlijk  zijn want het kan je teleur stellen en let op met deze vraag want dit kan mensen hoop geven.

❤ Emma xxx

Life: Hernia op jonge leeftijd

Hoi hoi lieverds,

Vandaag ben ik er weer met een nieuwe rubriek ‘life’. Hierbij worden telkens nieuwe dingen aangehaald over mijn leven of over dingen in het algemeen. Vandaag leek het mij interessant om te beginnen met een klacht die ik sinds een jaar heb: mijn hernia.

Als kind klaagde ik al vaker van rugpijn en zat mijn rug vast. Het was opzich niet echt iets nieuws voor mij om rugpijn te hebben. Toen ik in het begin van 2014 begon te werken bij een slagerij, kreeg ik veel meer last van mijn rug. Zo erg dat ik bijna niet meer kon staan. Na 2 maanden daar te werken gaf ik er de brui aan. Niet vanwege mijn rug maar wel vanwege de commentaar. Alleen had dat de que voor mij moeten zijn dat ik beter een ander soort job zocht…

Na dat ik daar ontslag had genomen begon ik in een buurtwinkeltje te werken achter de charcuterietoog. Hier ging het al beter met mijn rug maar nog niet veel beter. Ik sukkelde immens nog altijd en had heel veel pijn. Op het einde van 2014 besloot ik naar de dokter te gaan waar het verdikt: acute lumbago kwam. Na wat Kiné ging het weer veel beter. Helaas was dit niet voor lang…

Na er terug tegen aan te kunnen, werd het een paar maanden later terug erger met het gevolg dat ik zelfs vaak zondags niet meer kon staan. Ik besloot terug om naar de dokter te gaan om dat dit toch niet kon op 18-jarige leeftijd? Mijn huisarts stelde voor om platen te laten nemen.at op zich geen dom idee was. De uitslag was duidelijk: Hernia tussen L5-S1. Ik was op zich wel blij dat ik he eindelijk wist, maar wist niet wat ik hiermee aan moest.

Hernia’s komen meestal niet voor onder de leeftijd van 40. Ik moest eraan geloven op 18-19. Hierbij komt nog dat de meeste hernia’s van zichzelf genezen of met behulp van kiné. Helaas is dit niet het geval. Ik merk ook vaak in mijn omgeving wat onbegrip. Vooral over het feit dat ik niet veel kan tillen maar wel dagelijks 10 kilometer wandel. Met een hernia is het immers belangrijk om in beweging te blijven en niet te veel of te lang te zitten of in dezelfde houding te zijn. Er zijn effectief momenten dat ik van de pijn niet langer dan 15 minuten kan zitten of zelfs gewoon s’ochtends mijn bed niet uit geraak.

Tegenwoordig gaat het allemaal terug wat slechter. Vandaar dat ik na iets meer dan twee jaar besloten heb om te stoppen in de buurtwinkel. Ondertussen doe ik kelnerwerk en heb ik helemaal geen last van mijn rug tijdens het werk. Alleen ga ik binnenkort nog eens terug moeten naar de dokter voor wat kinébeurten. Hopelijk gaat het binnenkort weer allemaal een pak beter.

Xxx Emma